Bilirim kimi insan sosyaldir. Onu qeyd edim ki, hər uşağın öyrənməsi fərqlidir. Müəllimin uşağa öyrətdiklərinin nitelikli olması üçün valideyn bütün məşğələləri evdə davam etdirməlidir. Məsələn: ayaqqabı geyinib-soyunmaq. Evdə çok zaman ananın kuşağa yazığı gəlir, ya da ki öz işleri asanlaşmaktadır ve özün onun işleridir. Bu işlem, bir işlem yapıldıktan sonra, bu işlem yapılmadan önce yapılır. Birinci növbədə valideyn uşağının problemini qəbul etməlidir, onların öz normal yaşları ilə müqayisə etməlidir, bu ancaq valideynlərin yaralarını təzələyə bilər. Bu cür usaqları sosyal mühitdən uzaqlaşmak olmaz. Bəzən küçədə, avtobusda onların fərqliliyini hiss edənlərin qəribə baxışları valideynləri cox narahat edir. Bəzi valideynlər insanların qohum, tanıştıkların tərəfindən qəbul edilməyəcəyinib, sosyal ortamlara girmirlər ve dostları ilə əlaqəni kəsirlər.əgər belər dostlarınız varsa, veya əlaqəni kəsin, amma siz belə düşünürsüzsə bilin ki, insanlıq hisslərini ittirmiş biri belə usaqdan narahat olmaz. Bu insanların çoğu, dünyanın her yerinde hap olan hapların kimidir. Bir hap bir saat içinde, bir hap da bir hap olarak kabul edildi. Uşağın özünün-özünə bəs etməsi üçün başqalarına ehtiyac duymaması, öz ayaqları üstündə durumunda üç birinci növbədə ona özünə qulluq öyrədilməlidir.Vacib olan doğru zamanda doğru yöntemle işə başlamaqdır. Bu cür usaqlar başqalarına ehtiyac duymadan yemək yeyər, əl-üzünü yuyar, paltarını geyər, tualet vərdişlərini edərlərsə, ailə üzərində yük də azalar. Sosyal ilişkilerin geçerliliğini artırmak, dostlarına, insanlarına daha fazla güven sağlamak. Çünki miktarı isladan, yemini üstünə, trafa dağıtımından uşağı heç kim rahatlıqla evində istəməz. Öz yeməyini yeyən, əynini geyən, yer yığışdıran uşağın özünə inamı da artar. Bu da sosyal münasib, ruh sağlığına müsbət təsir gostərə.
